شکستگی های جمجمه در دوران کودکی و نوزادی غالبا التیام پیدا می کنند، ولی به ندرت و فقط در %0.5-0.6 موارد نه تنها التیام نمی یابد بلکه بزرگ هم می شود. این عنوان عارضه شناخته شده و نادر شکستگی های جمجمه در بچه ها و نوزادان است. به طوریکه در %90 موارد در بچه های زیر 3 سال و %50 موارد زیر 1 سال اتفاق می افتد. تقریبا همیشه ضربه سر شدید یا متوسط بوده ولی هر شدتی از ضربه می تواند به ایجاد آن کمک کند. (1-3). علائم بطور دیررس تظاهر می کند و هر چه دیرتر تشخیص داده شود آسیب مغزی وسیع تر و پیشرفته تر خواهد شد، در نتیجه مشکلات عمل جراحی و عوارض حاصله نیز قابل توجه خواهد بود. بنابراین، تشخیص هر چه زودتر اهمیت فراوانی در برخواهد داشت.در حال حاضر بهترین وسیله  تشخیص را تصویر تشدید مغناطیسی یا (Magnetic Resonance Imaging) MRI ذکر کرده اند، منتهی برای این کار نیاز به بیهوشی سبک می باشد. اخیرا عده ای استفاده از سونوگرافی رنگی داپلر را مفید ترین وسیله تشخیص زودرس برای شکستگی های در حال رشد قبول کرده اند و بخاطر صرف وقت کم و توانایی تکرار هم چنین عدم نیاز به بیهوشی آن را روشی انتخابی برای تشخیص زودرس می دانند. هر دو روش جدید فوق فقط موقعی قادر به تشخیص بوده که این عارضه اتفاق افتاده باشد ،منتهی با پیگیری مداوم و مکرر زمانی که آسیب های استخوانی، سخت شامه و مغز هنوز خیلی پیشرفت نکرده اند، دارای اهمیت زیادی می باشند. ما معیارهایی را ارائه می دهیم که قبل از شروع عوارض مذکور عمل کرده و بروز عده کثیری از آنها را پیشگیری کنیم. در بخش مغز و اعصاب بیمارستان امام خمینی هر بچه ای را با شکستگی جمجمه که تورم پوستی در روی شکستگی داشته و در سی تی اسکن اولیه کونتوزیون و یا هماتوم قشر مغز (کورتیکال) در زیر شکستگی داشته باشد، کاندید برای این عارضه تشخیص داده و این سه معیار (شکستگی جمجمه، کونتوزیون و هماتوم قشر مغز زیر شکستگی) را بهترین و راحت ترین روش برای پیشگیری و تشخیص هر چه زودتر و سریع تر دانسته و آن را توصیه می کنیم. تعداد بیماران ما در عرض 10سال گذشته 18 نفر بوده که 12 نفر از آنها با معیارهای فوق بلافاصله عمل شدند و 6 نفر بقیه که دیرتر عمل شدند 15روز تا 3 سال بعد با یک سندرم کامل مراجعه و عمل شدند. رویهم رفته در گروه اول نتیجه عمل عالی ولی در موارد دیررس متوسط و حتی بد بوده است.